Knuffelen = liefde ontvangen.

Ik heb last van mezelf. Mijn hart klopt sneller dan normaal. Mijn bewegingen gaan trager. Ik "moet" vanalles. Heb nergens zin in. Mijn lijf vertelt me dat het niet klopt. Ik heb het lastig. Ik voel het. Het frustreert me mateloos dat ik niet weet vanwaar het komt. Dat maakt het nog lastiger. 😉 Een... Lees verder →

Advertenties

Mamawaarde in ‘slaande ruzies’

Al een hele tijd geleden en toch nog zo gekend (en gevreesd, stelde ik vast in mijn systeem) : een 'slaande' ruzie. Plots was ze er. Eerst waren ze nog "mooi" samen aan het spelen. Een beetje wild, dat wel. Maar het was écht, puur, wild jongensspel met lopen en zwaarden en slingeren... Tot plots... Lees verder →

Stralend sluitstuk van hechting.

Ik voelde wel dat er iets niet helemaal was zoals het hoorde, tussen mijn jongens en mij. Ik probeerde eerst hen te veranderen. Lukte niet. Geen effect ook, of zelfs tegenovergesteld. Ik probeerde toen mezelf te veranderen. Dat lukte beter. Meer effect ook, in de gewenste richting. Maar nog niet helemaal 'dat'. Toen ging ik... Lees verder →

Ongevraagd advies is vies… 🙄.

We zitten aan de ontbijttafel. Mijn kleintje gaat naar de frigo en komt terug met het laatste actimelletje. "Er is er nog één", deelt hij schoorvoetend mee. Ik interpreteer dat hij - net als ik - de bui al ziet hangen. Hier spreekt mijn eigen schrik... 😜. De waarneming van wat er dan gebeurt, is... Lees verder →

Ik draag je, kleintje.

"Wil je zoontje komen spelen?" Simpele vraag. Geweldig lastig om te antwoorden. 🙈 Ik vraag het hem. Hij voelt zich er onwennig bij. Lang geleden dat ze samen gespeeld hebben en dus buiten zijn comfortzone. Hij geeft aan dat hij ernaar verlangt om niet uit die veilige, gekende zone te hoeven vandaag. Plots sta ik... Lees verder →

“Het lukt me niet”

Onderweg van de dokter naar de auto, na een mislukte poging om een wratje te laten bevriezen, komen we voorbij een kunstwerk in de museumtuin... Het daagt mijn zoon uit om het te beklimmen. Ik twijfel. Kijk op de klok. We hebben wat haast. Ik twijfel, want ik weet: Na de machteloosheid én de angst... Lees verder →

Ironie van de mama-vrijheid.

Ik had 'mijn' vrije dag vandaag. En op zo'n vrije dag.. Wil ik... Vanalles. Doe ik.. Bijna niets. Of toch... Ik doe vanalles, maar niets van wat ik wil. 😉 Mijn batterijen zijn leeg. Er rest me geen energie, om de kindjes te ontvangen in wat zij meebrengen van school. Geen empathie, om hen te... Lees verder →

Mama-verwondering

Mijn jongste heeft het soms wat lastig om zijn focus te houden. Hij heeft op dat punt wat begeleiding nodig. Die geef ik graag om mijn behoefte aan vooruitgang en efficiëntie te vervullen. 😉 Tijdens de ochtendspits uit zich dat in 'opdrachtjes' geven op ooghoogte. En hem - bij afleiding - letterlijk en figuurlijk terug... Lees verder →

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag