Omdenken vanuit hechting.

Geïnspireerd vanuit een post op een internetforum en mijn antwoord erop… “Je kan niet om met gezag en autoriteit van de juf en je komt niet tot leren. Wat is er mis met jou?”wordt:“Ben je wel voldoende gehecht aan de juf, zodat het veilig voor je voelt om haar te volgen en bij haar foutjes... Lees verder →

Tweede kans – ouderschap

"Het is tijd om uit bad te gaan"."Dat het tijd is om uit bad te gaan"."Kom eruit en poets je tanden."Een van hen komt eruit."Poets je tanden."En tegen de andere: "Kom uit bad."Terug tegen de eerste: "Poets je tanden."Weer tegen de andere: "Het is nu écht tijd."Tot ik het niet meer hield en zei: "Als... Lees verder →

De deur naar verandering sluiten…

“Ik wil niet gaan logeren bij oma”.Traantjes, maar nog niet de traantjes waarvan ik weet dat ze nodig zijn. Dit zijn traantjes van frustratie, geen traantjes van berusting. Het ligt op het puntje van mijn tong, dat het niet hoeft. Dat ik hem wel ‘s morgens zal brengen. Het is zó lastig om de deur... Lees verder →

Hechtingsschuld

Een hele tijd geleden kwam het besef: “Er is een probleem met de hechtingsband”. Wat ik wist over hechting had ik geleerd in mijn opleiding pedagogische wetenschappen. Heel wat ging in de tussentijd verloren, maar wat ik wél nog wist: dat het te laat was, als de boot was gemist. Het besef was dus een... Lees verder →

Over gelijkwaardigheid en mamamacht.

Over gelijkwaardigheid en mamamacht. Streven naar gelijkwaardigheid. Een streven dat me verwarring bracht. Zonder het te beseffen én met de beste intenties verloor ik er het natuurlijk gezag binnen de hechtingsrelatie door. Ik wou verbindend communiceren met mijn kinderen, gelijkwaardigheid werd mijn hoogste goed en mijn zuiverste intentie. Macht werd iets ‘vies’ en te mijden.... Lees verder →

Hoe mama-irritatie mama-magie werd…

Pokemon komt me weer de oren uit de laatste dagen. Oh, wat frustreert het me als we weer op het hoogtepunt van een fascinatievlaag zitten. Als hun ogen opengaan, gaat het over Pokemons.Als we ontbijten, delen ze van welke Pokemons ze gedroomd hebben.Als ze tot spelen komen - wat niet zo vaak gebeurt tijdens zo’n... Lees verder →

Wintermagie: over sneeuw en liefde…

Ik zeg dat hij toch eens een andere manier moet zoeken om te ontladen dan op zijn kleine broer springen. Dat ik “moet” gebruik én dat ik niet echt een verzoek uit dat open is voor een “neen” krijg ik onmiddellijk terug: “Jij moet je mond houden, spast.” Dan gaat mijn licht uit. Ik klap... Lees verder →

Mijn kleine ode aan de liefde

Ik besefte maar hoe hoog het me allemaal gezeten heeft deze week als ik deze ochtend - hoe is het mogelijk - een half uur alleen aan tafel zit met mijn man. Blijkbaar wou er nog wat gezegd worden en blijkbaar zat het zo hoog, dat er nauwelijks sprake was van verbindende communicatie. Dat ik... Lees verder →

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag